Pink Ribbon

Word vervolgd…

Zaterdag 31 oktober is Jolanda van Hal (39) overleden. Jolanda schreef voor pinkribbonmagazine.nl elke 2 weken een blog. Hierin vertelde ze over haar strijd tegen borstkanker, hoe zwaar deze is, maar ook hoe dankbaar ze is voor alle mooie dingen en de lieve mensen om haar heen.

Arjan van Hal de broer van Jolanda was bereid om Jolanda’s blog op een waardevolle manier af te sluiten.

Wordt vervolgd…

Met deze woorden eindigde Jolanda haar laatste column. Woorden vol hoop, vol levenslust, vol kracht en vol vechtlust.
Want ook deze complicatie, uitzaaiingen in haar hersenen, waren slechts dat: een complicatie. Eentje waar een remedie voor was, dus kom maar op, dan gaan we ook dit gevecht weer aan.

Dus op vrijdag naar de specialisten, en een speciaal masker laten maken zodat ze haar hoofd goed vast konden zetten en ze –letterlijk- geen millimeter meer kon bewegen als ze bestraald werd. Want zoals ze het zelf zei: je hersenen in de magnetron leggen is al spannend genoeg, maar dan wil je wel dat ze de juiste plekken te pakken nemen. De vorige keer dat ze zo’n masker moesten maken had ze het wel erg naar gevonden, dus gelukkig ging haar beste vriendin met haar mee.
Maskertje maken, bestralingsschema besproken, ’s middags nog even een cocktail Herceptin via het infuus naar binnen en dan toch nog op tijd thuis om de kinderen van school en de opvang te halen.
Afijn, een hele normale dag voor Jolanda.

Op zaterdag was alleen alles anders. Jolanda was ’s nachts erg ziek geworden, en ’s ochtends zelf (uiteraard) naar het ziekenhuis gegaan voor een controle om vervolgens met spoed te worden opgenomen.

Wat volgde was een week in een achtbaan vol met onverwachte wendingen, rustige stukken, steile hellingen en diepe dalen. Het ene moment zie je je grote zus redelijk rechtop zitten in bed met haar jongste zoon op schoot, die zit te paardrijden. Ofwel steeds met zijn volle gezicht op haar buik ploffen en maar roepen:“Paardje! Paardje!” Jolanda had iedere plof weer pijn, maar lag in een deuk.
Om de volgende keer in het ziekenhuis te komen en een ziek meisje aan te treffen, opgekruld op haar zij onder haar favoriete deken van thuis met een spuugbakje onder haar mond en een koud washandje op haar hoofd.
Jolanda heeft wel de hele tijd de regie gehad, zij bepaalde wat er gebeurde. En zij wilde bestralen, dus gebeurde dat.

Op donderdag was alles anders, Jolanda was misselijk, praatte bijna niet en was slechts bij vlagen echt alert. Wakker was ze vaak wel, maar als je een vraag stelde moest je goed op het puntje van haar neus letten. “Ja” en “nee” zijn nog nooit zo minimaal aangegeven als op dat moment. Tot mijn grote schrik was die trotse, stoere, lieve meid ineens een stuk minder strijdlustig. Haar huisarts kwam nog even langs om haar moed in te praten en riep nog naar haar terwijl hij wegliep: “En blijven knokken Mevrouw van Hal, blijf knokken!” Heel zachtjes fluisterde ze zelf dat ze dat misschien morgen wel weer ging doen, maar nu even niet.

Op zaterdagmorgen, een week na het telefoontje dat ze in het ziekenhuis lag, kreeg ik het telefoontje van mijn vader dat ik niet wilde. Of ik snel naar het ziekenhuis kon komen, het ging niet goed. Jolanda kon niet meer zien, door de druk in haar hoofd was haar oogzenuw bekneld geraakt en door dezelfde druk kon ze nu snel wegglijden in een coma.

Terwijl papa aan het bellen was, bleek dat Jolanda ook een duidelijke mening had over coma’s en blind zijn. Binnen 5 minuten nadat ze hoorde dat ze haar kinderen niet meer zou zien, is Jolanda overleden.