Pink Ribbon

Hoe het verder gaat.

‘ Ik heb je dossier gelezen, dat moet wel even schrikken zijn geweest? ‘ Ik zit tegenover een aan mij toegewezen gynaecoloog waar ik het een en ander mee wil bespreken.  Ehm, ja schrikken.. dat was het toen inderdaad. Toen, pas een paar maanden geleden en over een paar maanden net een jaar geleden. Inmiddels weet ik niet beter dat dit mij is overkomen, ik daarvoor het een en ander heb moeten ondergaan, nog altijd moet ondergaan en ik nu niet meer kan doen dan ermee leren leven.
Terug naar de gynaecoloog. Ik zie dat je toen hebt willen starten met een IVF-behandeling, maar die hebt stop gezet? Ja.. dat was toen een beetje teveel van alles. Dat kon ze begrijpen. Zolang mij maar wel duidelijk was dat ik dus schade kan hebben opgelopen wat vruchtbaarheid betreft, ik vroeger in de overgang kan raken en misschien maar beter niet zolang kan wachten als de gemiddelde Nederlandse vrouw, nouja.. dan wel pas over vijf jaar, want stel het komt terug en je dan zit je daar weer mee.  Ja. Dat is mij duidelijk, fijn dat je me dit nog even zo voor me wilt benoemen.  Een stom scenario die ik heel af en toe nog door mijn hoofd durf te laten spoken, maar verder niet op mij van toepassing is.
Inmiddels zit er weer haar op mijn hoofd en door de eerder verkregen genuitslag heb ik van mijn plastisch chirurg ook al groen licht gekregen om verder te gaan met borstreconstructie. Dit kon al voor de kerst, maar dat voelde voor mij toch nog wel als iets te snel en ik sta er niet echt om te springen om krom te lopen tijdens de feestdagen. Vandaag vond ik de envelop in mijn brievenbus die ik met kriebels in mijn buik open maakte. In de brief staan de eerste stappen naar mijn nieuwe borst. Januari in het nieuwe jaar ben ik aan de beurt. Dan krijg ik een nieuwe silicone borst en kan ik me een voorstelling gaan maken van mijn toekomstig nieuwe voorgevel!

Ondertussen ben ik nog altijd braaf te vinden op de oncologieafdeling voor mijn ‘herceptine-justincase-onderhoudsbeurt’. Dat die afspraak een keer in de drie weken weer op duikt in mijn agenda, daar zit ik niet zo mee. Wat ik heftiger vind is dat ik hierdoor wel telkens weer geconfronteerd wordt met anderen.. vaak wel 3 keer zo oud als ik, die nog volop in de behandeling zitten en het de vraag is of de chemo z’n werk gaat doen…
Van de herceptine heb ik nauwelijks last van bijwerkingen. Er is er wel een waar ik zelf niks van merk. Mijn hartpompfunctie die aan het zakken is. Tot nu toe nog niet dramatisch. Wel iets wat ik niet had verwacht.. want wanneer ie tijdens de volgende check over drie maanden onder de 50% komt moet ik misschien zelfs stoppen/pauzeren zodat ik geen blijvende hartschade oploop. Niet echt een fijn idee. Volgende week krijg ik mijn 6^e kuur. Wat eigenlijk een rare gewaarwording is, aangezien ik diezelfde tijdstrekking nodig heb gehad voor de chemobehandeling waarin ik van week naar week heb geleefd en ik een gat in de lucht sprong toen die allerlaatste er dan eindelijk in zat.

Het gaat goed met me en dat vindt mijn oncoloog ook,  ‘eigenlijk wel perfect’ zei ie zelfs